İnanç

Photo by Ben White on Unsplash

5 Mayıs 2018 tarihinde TGC Bizim Gazete’de yayınlandı.

Meslekler günü için bir sunum hazırlamam gerekiyordu. Bende seçenek çok, seç beğen al.  Televizyon haberciliği benim muhabir ve sunucu olarak onaltı yıl süreyle en çok tecrübe biriktirdiğim meslek. Zaten bu birikim ve içgörü bugün beni aynı alanda katkı sunabilecek bir eğitimci yaptı. Diğer yanda ise yazarlık var. İlk romanımın basılmasının üzerinden altı yıl geçti yine de ilk kez bu yıl, girdiğim bir ortamda tereddüt etmeden “ben yazarım” diyebildim. Sekiz yıl önce bir Haziran günü evimin balkonunda oturmuş harika bir gün batımına karşı kıvranıyordum: İçimde yazılmak isteyen bir hikaye var ama kendime olan inancım sıfırın altında. Çok okuyorum, yazıyorum bir yandan ama okuduklarım cesaretimi kırıyor. “Hayal kurma asla onlar gibi yazamayacaksın” diye sayıklıyorum içimden. Derken, o sırada dört yaşında olan küçük kızım göründü balkonun kapısında. Uzun bir öğle uykusundan henüz kalkmıştı. Ağzında emziği kolunun altında oyuncak ayısıyla gelip kucağıma kıvrıldı. Öpüşüp koklaştık bir süre. Sonra emziğini çıkarıp: “Hayallerine inanmak istiyorsan önce kendine inanmalısın” dedi ortaya, ardından kalkıp gitti. Arkasından bakakaldım. Bu cümleyi çok sık izlediği bir çizgi filmden duyduğunu biliyordum. Ama neden o anda durup dururken ve sadece bu cümleyi söyleyip gitmişti? Neyse ki bunu da gereksiz yere sorgulayıp soldurmadım. Hiç vakit kaybetmeden bilgisayarımı kucağıma açtım ve romanımın ilk cümlesini yazdım, kahramanıma da kızımın adını verdim. Ama elbette o günden sonra sonsuza dek mutlu mesut yazmaya devam edemedim. Çünkü siz de bilirsiniz insan evladı çok unutkandır, özellikle kendi yaşadıklarına karşı kördür. Ben de o günü çok çabuk unuttum, bu yüzden çok sık kör kuyulara düştüm, yazar tıkanmasının tillahını yaşadım. Ne zamanki kendinden şüpheye düşersin o zaman akış durur. Ben bunu yola çıktığım gün öğrenmiştim, çok şükür yıllar içinde defalarca sağlamasını yapma imkanı buldum. Bu yazıyı da bu yüzden yazdım sevgili okur. Hayatının temel direğidir inancın: Kendine ve yaşama duyduğun inanç. Bunu sen de bil istedim. İçindeki eleştirmenin bayat sohbetini dinleyerek yıllarını geçirme istedim. Neyse ki ben de uyandım. Bu kez tereddütsüz yazdım sunumun başlığını: “Ben yazarım” dedim. Yazmak benim yolum olduğu için yazıyorum. Ve buna inandığım sürece yazabiliyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s